Lekovito bilje u tradiciji srpskog naroda

Upotreba lekovitog bilja kao terapijskog i profilaktičkog sredstva ima u našem narodu bogatu i dugu tradiciju. O tome najbolje svedoče mnogobrojni stari spisi. U Hodoškom kodeksu, koji se smatra najstarijim kodeksom srpske svetovne medicine (XIV vek), navodi se raznovrsna upotreba domaćih i stranih biljnih droga - kima, aloje, timijana, lanenog i repinog semena, smokvinog korena, korijandra, soka cvekle, kore i lišća i drugog bilja koje se i danas koristi za spravljanje lekova. Hilandarski medicinski kodeks broj 517 (XV ili XVI vek), najdragoceniji spomenik srpske medicinske kulture, koji je 1951. godine pronađen u biblioteci manastira Hilandar, navodi upotrebu kamfora, perunike, kukureka i mnogih drugih biljaka.

O ovoj dugoj tradiciji svedoče i brojni tekstovi narodnih pesama i pripovedaka, pa tako i ovaj odlomak iz pesme KRALJEVIĆ MARKO I VILA:

           ...

      Stá ga vila Bogom bratimiti:
      "Daj me puštaj u planinu živu,
      Da naberem po Miroču bilja,
      Da zagasim rane na junaku."

      Pusti vilu u planinu živu;
      Bilje bere po Miroču vila,
      Bilje bere često se odziva.
      Nabra vila po Miroču bilja,
      I zagasi rane na junaku...